De eerste wedstrijd van 2012 zit erop! Vanmiddag stond ik aan de start van de Florijnwinterloop in Woudenberg. Altijd goed georganiseerd door de voetbalvereniging VV Woudenberg en mijn nieuwe (oude) clubbie AV Altis. Dit jaar zonder sneeuw, ijs of vorst, maar met een graad of 8, een stevig windje en een record aantal deelnemers. Al met al een goed begin van het nieuwe jaar!
Ik had me ingeschreven voor de 10km bosloop. De 10EM is nog iets teveel van het goede en wat bos en mul zand schijnt goed voor je te zijn.
Van te voren had ik geen hoge verwachtingen. De woensdagavond baantraining (incl. traplopen) van Marijn had duidelijk wat spierpijn opgeleverd in de bovenbenen en dat was vandaag zeker nog niet weg. Ik had voor vandaag wel het voornemen om niet meer als een gek weg te gaan en zo mogelijk een vlakke race te lopen.
Tijdens het inlopen werd al duidelijk dat zich meer snelle meiden zouden melden aan de start. In dit gezelschap en met mijn huidige vorm zou winst zeker niet tot de opties behoren, een podiumplek zou al leuk zijn. Voor de start nestelde ik me achter alle snelle mannen en na het startschot vloog iedereen ervandoor. De eerste 500m over het asfalt en al snel draaiden we de onverharde weg op. Vervolgens ging deze over in een pad door een weiland, compleet met doorgang over een boerenerf. De koeienvlaaien ontwijkend, vlogen we daarna richting het bos van Den Treek. Kilometerbordje nummer 1 werd bereikt in 4.15min. Dit keer niet te snel, precies goed. Ik begon wat warm te draaien en het was prima lopen door het bos. De bospaden waren nattig maar goed te doen en de geur van dennennaalden was heerlijk. Echt genieten!
Al snel waren drie dames voor me uit het zicht onttrokken, geen kans dat ik die nog in zou kunnen halen. Maar proberen zo lekker mogelijk door te lopen. Richting het 5 km punt kwam er het nodige losse zand in beeld. Goed voor de beenspieren, maar slecht voor het tempo. Ik passeerde in 22.08 het heuveltje en zat nu precies op de helft. Ik voelde me goed en kon gelukkig lekker door blijven lopen. Nog wat kilometers bos en plassen volgden en met de modder achter m'n oren keerden we het boerenerf weer over op de terugweg. Nog 1 kilometer met de wind in de rug en even aanzetten. Net onder de 44 minuten (43.59) passeerde ik als 4e dame de finish. Een negative split! Dat komt niet vaak voor! De wedstrijd werd gewonnen door Patricia Scheurs van Hellas in 40 minuten rond.
Met een goed gevoel ga ik volgende week mijn eerste serieuze trainingsweek weer in. Want dit was leuk, maar natuurlijk niet echt snel. De komende tijd staat er trainen en nog eens trainen op het programma om hopelijk dit voorjaar weer eens een fatsoenlijke 10km te kunnen lopen.
Na de 5km test van vorige week in Nijkerk, had ik zin om eens te zien hoe ik een echte 10km zou volbrengen. Helaas zat ik vorige week niet onder de geplande 20 minuten grens. Ik kon voor vandaag die 40 minuten grens dan ook wel op mijn buik schrijven. Misschien ergens rond de 41 minuten? Dat leek me wel reeel.
Ik reisde dan ook vol goede moed af naar de Houtwijk Kerstloop in Dronten. Bijna een thuiswedstrijd waar ik warme herinneringen aan koester, hoewel het er altijd steenkoud is... Ik liep daar in 2007 voor het eerst onder de magische 40 minuten grens. In 2009 liep ik vervolgens mijn PR op de halve marathon; 1.21.15. Vandaag geen 40 minuten grens en zeker geen PR's te verwachten, maar wel mijn eerste echte 10 km weer van het jaar!
Nadat ik tussen de echte snelle heren en dames mijn startnummer mocht ophalen, was het tijd om een stukje warm te lopen. Tot mijn verbazing werd ik aangesproken door een charmante heer die vroeg of ik in maart ook in Harderwijk kwam lopen? Harderwijk, wat is daar te doen? Op 10 maart wordt er voor de 32e keer de Halve Marathon van Harderwijk georganiseerd door AV Athlos. Ik heb deze wedstrijd in het verleden wel eens gelopen, maar het stond me niet zo meer voor de geest. Wat blijkt nu: ik sta met een actie-foto op de flyers! Genoeg reden om deze wedstrijd maar eens met een vette streep eronder in mijn agenda te zetten! Het eerste doel voor 2012 is gezet, nu nog 10 km lopen..
Na het startschot word ik links en rechts ingehaald. Nog even wennen dat ik nog niet zo hard kan. De eerste kilometer volgt net onder de 4 min. Goed begin maar ik voel nu al dat ik dit geen 10 keer ga volhouden. Eerst maar eens op naar de 5 km en dan zien wel wel weer. Ik plak achter wat heren en vervolgens word ik ingehaald door snelle Ilonka vd H. die de 21.1 km loopt. Misschien kan ik bij haar blijven dit eerste rondje. Wanneer we na 4 km de polder indraaien krijgen we lekker de wind tegen. Ik ben inmiddels mijn heer kwijtgeraakt en probeer aan te haken bij Ilonka. Helaas is deze 1 meter 50 hoge Nijkerkse niet echt de ideale windvanger. Ik moet lossen en passeer het 5 km punt in 20.30, zeker niet verkeerd maar ik merk dat het me al teveel energie heeft gekost. De kilometertijden vliegen omhoog en ik probeer zo goed en zo kwaad het ritme erin te houden. Langzaam kruipen de meters voorbij. Gelukkig krijgen we de laatste 2 kilometer de wind weer in de rug. Het lukt me niet om nog veel tijd goed te maken. In 42.24min passeer ik als 4e dame de eindstreep. Dit viel niet mee en ik had gehoopt al iets sneller te zijn.
Deze twee wedstrijden zijn een goed uitgangspunt om in het nieuwe jaar op voort te borduren. Ik weet waar ik aan moet sleutelen en hoop in 2012 weer richting mijn "oude" niveau te komen. De leuke wedstrijdjes staan al weer gepland!
Het najaar is in volle gang en het barst weer van de leuke wedstrijdjes in de regio. De Baarnse atletiekvereniging organiseert al jaren een serie van 3 crosswedstrijden gedurende de winter: de BAV-wintercup. Dit jaar al voor de 37e (!!) keer op rij en daarmee een van de oudste wedstrijden van ons land.
In het verleden heb ik wel eens deelgenomen aan deze wedstrijdjes, vaak in voorbereiding op iets anders in dat najaar. De uitstekende organisatie, maar vooral het prachtige parcours door een herfstig bos stonden mij nog goed bij. Aangezien ik nu weer volop aan het opbouwen ben, was het vandaag een uitgelezen gelegenheid om weer eens af te reizen richting het Baarnse bos. Dit keer met het snode plan om een 10 km te lopen! De eerste van 2011!
De omstandigheden vandaag waren meer dan uitstekend. Prachtig rustig herfstweer en met een graag of 12 lekker fris. Ik voelde me fit, althans zo goed als een jonge moeder fit kan zijn. Hoewel ik inmiddels wel gewend ben aan halve nachten, moest ik vanochtend even opstarten. Gelukkig hoefde ik me pas om 12.30 aan de startstreep te melden. Alle tijd dus voor een fles en wat tutten. Hierna de tas pakken, manlief en dochter een dikke kus en hup in de auto naar Baarn.
Bij aankomst de altijd lastige keuze voor een vrouw: welke schoenen trek ik aan? Na verkenning van het parcours, besloot ik tot een van mijn lichtste wedstrijdschoentjes. De bospaden lagen er mooi droog bij en de heuveltjes waren te overzien. Een cross-spike leek me daarbij misschien nog iets te ambitieus voor een 10 kilometer.
Iets voor 12.30 sloot ik halverwege het startvak aan. Het plan was behoudend te starten, het tempo vast te houden en misschien het laatste rondje nog wat te versnellen. Tijd: geen flauw idee. Na een aanloop over het gras, doken we het bos in voor 4 ronden. Ik had al snel een aangenaam tempo te pakken en met ingaan van het tweede rondje dook er een dame, Ruda van Zeist, voor mij op. Ik hoorde van de supporters dat het de tweede dame was. Langzaam liep ik op haar in, ik voelde me uitstekend. Misschien kon ik een plaatsje opschuiven? Binnen het rondje haalde ik haar in en ik kon het tempo in het derde rondje nog goed vasthouden. Nu het laatste rondje. Langzaam begon de pap wel op te raken. Die heuveltjes waren nu echte bergen aan het worden, en al dat zand.... Toen ik stiekem achterom keek, zag ik dat Ruda nog verre van gelost was. Volhouden dus! Uiteindelijk wist ik het gaatje te behouden en finishte als 2e dame in 41.47. Eerste werd, met overmacht, Anouk Cleassens in 37.28.
Voor zo'n eerste 10 km ben ik best tevreden en ik zit op koers. De komende weken maar eens aan de inhoud gaan werken, het jaar is nog niet voorbij!
Voor alle foto's, klik: hier
Diep achterin de kast staan wat tassen. Een voor een haal ik ze eruit. De ene gevuld met wat nieuwe Mizuno's, in de andere vind ik een paar oude baanspikes. Een paar slippers doemt vervolgens op en helemaal onderin, in het verste tasje vind ik ze: mijn cross-spikes!!!!
Ik ga vandaag crossen in Harderwijk bij Athlos. De 47e Athloscross staat op het programma en ik kan je melden dat het een tijd geleden is dat ik "op topsnelheid" door het bos gerend heb. Maar het herfstzonnetje schijnt dus ik heb er zin in!
Voor het vertrek eerst nog even mijn tas inpakken, dan de luiertas in orde maken, de wagen in de auto. Nog maar even wat kolven want ik kan melden dat het uiterst oncomfortabel loopt met van die grote jongens. Een laatste kopje koffie met aansluitend wc-bezoek en nu moeten we opschieten. Het lijkt tegenwoordig wel een complete volksverhuizing zo'n wedstrijdje in Harderwijk. Oja, laten we de maxi-cosi met baby nu maar niet vergeten en bijna het tasje met de cross-spikes laten liggen. Zitten er uberhaupt wel spikes onder vraag ik me nu af? Ik maak het tasje open en zie zo'n 12 mm glimmend staal. Ik weet niet wat ik voor het laatst ermee gelopen heb, maar 12mm lijkt me voor vandaag wat aan de fanatieke kant. Gelukkig blijken er in het tasje ook nog wat kortere puntjes te zitten. Snel even verwisselen. Nu moeten we toch echt vaart maken anders mis ik de start van mijn eerste cross-wedstrijd. Gelukkig is Harderwijk vlak bij en we zijn er op tijd om nog even in te schrijven, een praatje te doen en wat warm te lopen. Terwijl ik mijn rondje door het bos doe om het parcours te verkennen hebben de kerverse vader en dochter zich lekker in het zonnetje genesteld.
Om 15.45 worden we weggeschoten onder professioneel commentaar van Henk Borgmeijer. Altijd gezellig. Ik sluit me achterin het startvak aan. Ik laat de voortste rijen dit keer voor de snelle jongens en meiden. Duidelijk dat ik in dit veld niet vooraan hoef te staan. In het startvak tref ik Fiona Markus van de Loopkrant. Fiona is bezig met een sportieve opmars en ik hoop haar vandaag nog net voor te kunnen blijven. Het zal er om hangen.
Het eerste rondje gaat over het veld, waarna er twee rondjes door het bos volgen. Bij elkaar zo´n 5500m. Met het ingaan van het eerste bosrondje merk ik dat ik iets gas terug moet nemen. Ik ben bang dat ik anders die heuvels en het zand niet door ga komen. Oei, oei dit valt niet mee. De eerste heuvel kom ik met moeite op. Misschien nog iets te weinig kracht in de benen? Ik vind op een gegeven moment wel een soort van ritme en bij het ingaan van de tweede ronde wordt ik aangemoedigd door de twee mooiste supporters die iemand zich maar kan wensen. Dat geeft je weer vleugels! Nog even doorzetten en na 25 min 27 kom ik over de streep als 11e dame. Regerend ned. kampioene korte cross Maureen Koster wint de wedstrijd.
Eventjes uitlopen en dan op naar een welverdiende warme douche. Ik heb genoten vandaag maar er is nog zat werk aan de winkel deze winter!
Kijk voor een mooie foto-reportage: hier
Na bijna een jaar geen wedstrijden te hebben gelopen, moest ik er vandaag dan maar aan geloven. Op een thuiswedstrijd met de start op loopafstand kun je immers geen verstek laten gaan!
Nadat ik me af en toe weer aan een serieuze baan-training waag, begon het de laatste weken dan ook wel weer te kriebelen. Aan de ene kant loop ik nu enkel om weer fit te worden, lekker te ontspannen na een lange dag met werk en poepluiers en voor de gezelligheid, maar toch.... Toch wil je je zelf af en toe testen en pijnigen. De strijd aan gaan met de klok en proberen iedere keer weer wat sneller te worden.
Vandaag stond ik dus aan de start van de Wolderwijdloop! Zoals ik al zei een thuiswedstrijd en aangezien het nazomer-zonnetje stralend scheen kon ik lekker met de wandelwagen richting start. Aangezien het vertrek met ons kleine poppetje toch iedere keer meer tijd in beslag neemt dan gepland (nog even een boer, nog even een schone luier etc. etc.) was ik wat aan de late kant. Gelijk maar geprobeerd of onze Mutsy 4-rider hardloop-proof is. Ik kan melden dat hij ook op dribbelsnelheid aardig op koers blijft. Bijkomend voordeel is dat ik gelijk een warming-up te pakken had. De kleine Ilse was ondertussen heerlijk in slaap gevallen.
Vlug even inschrijven en her en der wat bijkletsen. Altijd gezellig op zo'n thuiswedstrijd. Nog een slokje water en hopla het startvak in. Dit keer maar niet met mijn snufferd vooraan, op de tweede rij is nu wat gepaster. Na het startschot vloog iedereen er vandoor, inclusief ikzelf. Voor mijn gevoel liep ik maximaal en vreselijk hard. Bij het eerste kilometerbordje zag ik echter de realiteit: 4.15! Het is even wennen die tijden maar harder wilden mijn benen echt niet. Beetje gebrek aan snelheid zeg maar. Gelukkig werd ik van alle kanten hartelijk aangemoedigd. Zo lang mogelijk vol blijven houden dan maar. Na zo'n 3 kilometer zag ik de jonge Sanne Sibbald voor me lopen. Mooi richtpunt om naar toe te lopen en me gedachten even te verzetten, zo"n 5 km is toch nog best lang. Helaas had ze geen goede dag en kon ze niet aanhaken. Nu nog 1 kilometer te gaan. Lekker uitlopen richting finish en mijn eerste post-natale PR is een feit: 21.35! Tot mijn verbazing ook nog eens goed voor de overwinning. Van sportmedisch centrum Altius kreeg ik een waardecheque uitgereikt voor een gratis inspanningstest en die kan ik nu zeker goed gebruiken!
Met bloemen en de kleine meid weer in de wagen moest ik nu rap huiswaarts. Het was hoogste tijd voor weer een volgende voeding!
In januari verscheen er een emailberichtje in mijn mailbox met een uitnodiging van de Altis-masters uit Amersfoort. Deze fanatieke groep oudere jongeren zijn in voorbereiding op de NK indoor voor masters en daarom stond er een training gepland in het Omnisport centrum te Apeldoorn. Ik heb 1 keer eerder een 3000m mogen ploeteren op deze fonkelnieuwe blauwe baan en een tweede kans om hier te lopen liet ik me natuurlijk niet ontgaan! Vol goede moed schreef ik me daarom in en gisteravond was het dan zover. De spikes uit het stof en hup richting Veluwe!
Aangekomen op de baan konden we ons omkleden in korte broek en t-shirt voor de warming-up in de catacomben van dit geweldige complex. Het inlopen kon ik in mijn huidige toestand nog net bijhouden. Hierna volgde wat loopscholing en de gebruikelijk (pittige) core-stability oefeningen van Marijn. Ja, dat gaat nu even niet meer, maar ook wel een keer leuk om anderen te zien ploeteren. Nog even wat steigerungen en de spikes mochten dan eindelijk aan.
Op het programma stond 4x800m, 2x400m en 1x200m volle bak. In het kielzog van Elly en Myra pastte ik de boel een beetje aan, want die hartslag schiet toch wel erg snel omhoog zo binnen. Ik hield het bij 400-tjes met een wat langere rust en dat ging wonderwel nog aardig. Hoewel het tempo geen fractie meer is van wat het was, heb ik ieder rondje met volle teugen genoten. In mijn hoofd hoorde ik de speaker en de aanmoedigingen van het publiek, ik zag het rondebord en telde af. Geweldig om weer een keer op deze baan te lopen. Volgend jaar misschien weer eens een serieuze indoor-poging doen.... Marijn bedankt voor de training en Altis-masters bedankt voor de gezelligheid. Ik kom jullie 27 februari zeker aanmoedigingen!
Januari is traditioneel de maand die vol zit met goede voornemens. Stoppen met roken, afvallen en meer bewegen staan vaak met stip genoteerd. Sportscholen doen dan ook goede zaken in deze tijd van het jaar. Massa's iets te stevige mensen hijsen zich in iets te strakke broeken om zich op veel te oude tennisschoenen richting de apparaten te slepen. Vervolgens wordt daar op stampende muziek fanatiek begonnen aan een trainigschema. Helaas vervaagt dit fanatisme al na enkele weken en zodra februari aanbreekt komen de eerste excuses boven water; "vanavond even niet want ik ben laat thuis", "morgen even niet want ik ben zo moe" etc. etc. Je begrijpt het al, zo'n sportschool is niets voor mij....
Toch zag ik de afgelopen weken de noodzaak tot het zoeken van alternatieve training (letterlijk) groeien. Inmiddels ben ik op de helft van mijn 40 weken uitgetelde zwangerschap en mijn toegenomen omvang begint zijn tol te heffen. Hoewel de meeste mensen het nog een bijzonder bescheiden buikje vinden, voel ik me gigantisch! Het effect van deze buikomvang is dat zo ongeveer bij het aantrekken van mijn loopschoenen mijn blaas al begint te protesteren. Na ongeveer 15 minuten in bescheiden jogtempo moet ik al de eerste bossage opzoeken. Ik kan melden dat het knap lastig is een prive-plekje te vinden wanneer in de winter alle blaadjes gevallen zijn! Aangezien dit ongemak zeker niet minder gaat worden, heb ik de stoute sportschoenen maar aangetrokken en mij gemeld bij Fit&Wellness Centre The Gym.
Bij binnenkomst werd ik de weg gewezen naar de kleedkamers en kon mij daar voor het eerst sinds lange tijd weer mijn korte broek en t-shirt aan. Heerlijk na alle sneeuw en kou van december! Ik kreeg een rondleiding van instructor Edwin en hij liet me kennismaken met alle mogelijkheden en apparaten. je kunt je helemaal een slag in de rondte trainen. Billen, buiken, armen en benen kunnen allemaal aangepakt worden. Al snel bleek dat toen mijn triceps aan het werk werd gezet, deze speodig een flinke verzuring te pakken had. Dit al met 10 herhalingen en slecht 1 enkel minuscuul gewichtje! Er is hier duidelijk een ver onderontwikkeld gebied ontdekt bij mij. Troost is dat ik de komende maanden alle tijd heb om daar wat aan te gaan doen. Als afsluiting vond ik twee nieuwe vriendjes; Lenny de loopband en Karel de crosstrainer. Deze makkers begrepen mij volledig en hier zal ik me zolang het gaat op uitleven. De volgende dag openbaarde zich een nieuw fenomeen; spierpijn in mijn armen??!!
Inmiddels vermaak ik mij een paar keer per week prima in The Gym. Ik geniet met volle teugen van het lopen in korte broek. De pijn in mijn billen van de crosstrainer is geweldig en een gewoon toilet ipv de bosjes is ook een verademing. Daarnaast is het ook gewoon gezellig om te trainen onder het genot van een muziekje. Na afloop een heerlijke douche en Melletje kan er weer tegenaan! Misschien schrijf ik me zelfs in voor de speciale zwangerschaps-pilates lessen... over een paar weken ofzo...
Graag wil Edwin en The Gym alvast hartelijk bedanken voor hun ondersteuning de komende maanden, ik zal het nodig hebben!
De afgelopen maand heb ik van alles gedaan, behalve veel trainen. De koek was fysiek gezien een beetje op en daarna was het ook mentaal niet je-van-het. Ik heb daarom genoten van wat rust en alleen getraind wanneer de zin er was. Sommige weken wat meer en andere dagen ook wat minder. Ik heb de teleurstelling van mijn DNS van Amsterdam een beetje van me af kunnen zetten en inmiddels lukt het relativeren van het hardlopen ook stukken beter. Het is nu eenmaal lastig om te accepteren dat je niet het hele jaar in topvorm kunt verkeren. Maar nu ik dat eenmaal door heb, lukt het me wonderwel goed om relaxt te werken aan weer een opbouw.
Vandaar dat ik vandaag ook ontspannen aan de start kon staan van de jaarlijkse Zandenplasloop. Helaas viel het dit jaar samen met de intocht van onze Goedheiligman. Een van de hoogtepunten van het jaar die ik nu slechts in de herhaling kan volgen... Erg jammer en ik hoop nu maar dat de Sint het mij vergeeft. Normaal gesproken is de 10 km om de Nunspeetse Zandenplas een van de piekmomenten van het jaar, vandaag was slechts het doel lekker lopen en weer eens een uitgangstijd neer zetten. Hoewel... na het afmelden van favoriet Ilse Pol lag het verwenpakket van de Zwaluwhoeve misschien wel voor het grijpen....
Bij het inlopen bleek echter dat er meerdere snelle dames op deze prachtige hoofdprijs aasden, waarbij ik Irma Heeren de beste kansen toedichtte. Ik kan Irma slechts enige tegenstand bieden wanneer ik topfit ben en dat zou er vandaag helaas niet inzitten. Behoudend startte ik daarom in het kielzog van dubbelloper Hans R. en Ilonka vd H. Op zich gingen de eerste kilometers wel aardig en kon ik zonder veel inspanning volgen. Zoals verwacht was Irma al snel in geen velden of wegen meer te bekennen. Na een dikke 19 minuten volgde het 5 kilometerpunt. Nu bleek dat het gebrek aan snelheidtrainingen en tempoduurlopen van de afgelopen tijd zijn tol begon te eisen. Deze gezapige snelheid kon ik gemakkelijk volhouden maar een tandje harder zat er ook niet echt in. Lekker uitlopen dan maar en ik finishte als 4e dame nog net onder de 40 minuten grens. Een nieuw record is gezet. Langzaamste 10 km van 2010! Maar....er staat weer een tijd om de komende weken op voort te bouwen. Irma mocht, met een scherpe tijd van 36.36 (!), terecht het verwenpakket in ontvangst nemen van ronde-miss Ilse. Met de nodige gezelligheid en erwtensoep na afloop was het dan toch nog een geslaagde hardloopdag. Wederom hartelijk dank aan Henk, Alie en de vele vrijwilligers voor de uitstekende organisatie!
Gisteren stond mijn laatste en ultieme test op het programma voor Amsterdam; de NK halve marathon in Breda. De weken met de lange kilometers zijn buitengewoon goed doorstaan. Geen pijntjes, ziektes of ander ongemak. Mijn verwachtingen voor vandaag waren dan ook hoog.
Het weer was fantastisch! Fantastisch om op het terras te zitten dan wel.... Want met bijna 24 graden en een zonnetje kon ik eigenlijk al wel voorspellen dat het moeilijk zou worden. Als ik ergens niet tegen kan is het namelijk warmte. Maarja, niets aan te veranderen. Gewoon van start gaan en dan maar zien waar het schip strand.
Nog even wat drinken, inlopen met topper Chris, een laatste toiletbezoek en om 14.15 werden we weggeschoten. Ik wilde behoudend starten op een schema net onder mijn PR van 1.21. Met de huidige vorm moest dat haalbaar zijn. De eerste kilometer liep ik vrij achterin het veld en kwam door op 3.45. Precies goed! Op dit moment voelde ik eigenlijk al dat het niet goed zat. De benen wilden niet. Er zat geen "power" in. Ik kon aanhaken bij wat mannen en het 5 kilometerpunt volgde in 18.55. Dit was echter verre van gemakkelijk of ontspannen. Ik kan het eerder omschrijven als hangen en wurgen. Met de hoop dat ik misschien nog in mijn ritme zou komen, toch maar door naar de 10 kilometer. Daar moest ik vervolgens al aardig toegeven (39.00). Nee, dit was niet mijn dag. Met elke stap werd het lastiger en vervloog alle hoop op een goed einde. Zelfs uitlopen op marathontempo bleek al moeilijk. Net voor het 15 kilometer punt hield ik het doodmoe voor gezien. Na alle goede wedstrijden van dit jaar nu een tweede DNF voor Melletje. Waar ik wederom ontzettend van baal. Ik weet echter wel dat het grote doel pas over twee weken is. Deze wedstrijd is nu net teveel geweest. Na alle kilometers is het even op. Afbouwen en uitrusten staat nu op het programma....
Powered by Maakum Websites